8 november

LIEF DAGBOEK,

Ik heb een gesprek gevoerd dat maar in mijn gedachten blijft rondzweven. Het is momenteel de Week van de Vruchtbaarheid en ik besloot me eens te verdiepen in dit thema. Ik zag vruchtbaarheid namelijk altijd als iets heel vanzelfsprekends en volgens mij velen met mij. Dat dit zeker niet altijd het geval is, vertelde Merith mij. Merith is een jonge, goedlachse vrouw die al zesenhalf jaar gelukkig getrouwd is met haar man Martijn. Het stel had al jong verkering en het eerste jaar van de relatie besteedde het stel niet of nauwelijks aandacht aan diepgaande onderwerpen. Na een korte relatiebreuk zijn Merith en Martijn echt met elkaar gaan communiceren. Allerlei onderwerpen passeerden de revue, ook het onderwerp kinderwens kwam aan bod. Beiden spraken een kinderwens uit, maar ze hielden ook rekening met onvruchtbaarheid. En lief dagboek, ik vind dat zo knap, dat Merith dit soort onderwerpen op haar zestiende al besprak. Op die leeftijd was ik zo puberaal als wat en zag ik de zegen van ons grote gezin thuis totaal niet in. Ik gilde regelmatig dat ik later echt geen kinderen wilde hoor en zeker geen vijf! Regelmatig heb ik spijt van deze uitspraak. Maar goed, Merith en Martijn bespraken dit onderwerp dus wel. Martijn vertelde dat hij erg openstond voor adoptie, mochten kinderen om welke reden dan ook niet via de natuurlijke weg komen. Een aantal jaar later stapten Martijn en Merith in het huwelijksbootje. Een kindje was meer dan welkom.

Na anderhalf jaar wachten kwamen Martijn en Merith in een medische procedure terecht. Na een aantal onderzoeken werd het duidelijk dat zij geen kinderen kunnen krijgen via de biologische weg. Een boodschap die hen beiden intens veel verdriet deed. Merith vertelde dat dit ongelofelijk nare nieuws eerst helemaal niet landde. Ze ging gewoon naar haar werk en bleef maar doorgaan. Haar omgeving zag haar langzaam maar zeker afglijden en instorten. Na vijf maanden stortte Merith echt in. Ze minderde met werken en had zinvolle en fijne gesprekken met een psycholoog. Langzaam maar zeker begonnen Martijn en Merith weer te bouwen aan een toekomst. Vragen als: ‘Wat willen we nu? Hoe gaan we dit doen?’ kwamen op. Merith vertelt: “We zijn met elkaar getrouwd omdat we van elkaar hielden, niet omdat we kinderen wilden. Met deze instelling zijn we samen verder gaan kijken naar eventuele andere mogelijkheden. Adoptie hadden we helemaal in het begin van onze relatie al eens besproken en we stonden hier beiden nog steeds voor open”.

De adoptieprocedure die in september 2015 in gang is gezet, was een hele bewuste keuze. Martijn en Merith postten de brief waarin zij hun interesse in adoptie kenbaar maakten. Hierna kregen zij een dossiernummer. Vervolgens moesten zij de verplichte voorlichtingsmiddag bijwonen. Op zo’n voorlichtingsmiddag worden vooral de moeilijke kanten van een adoptie benadrukt om mensen goed voor te lichten wat de consequenties van adopteren (kunnen) zijn. Vervolgens moesten Martijn en Merith nog een verplichte cursus van vijf bijeenkomsten bijwonen. Tijdens deze bijeenkomsten werd er dieper ingegaan op bijvoorbeeld hechtingsproblematiek. Tijdens de laatste bijeenkomst mochten Merith en Martijn hun voorkeuren voor een kindje opgeven, zoals bijvoorbeeld het land van herkomst en eventuele special needs. Merith: “Deze periode van onderzoeken was intensief en duurde vooral vreselijk lang. Overal zat gerust een half jaar tot een jaar wachttijd tussen. Maar samen maakten we van elke afspraak echt een feestje, dan gingen we lekker samen uiteten enzovoort. Zwanger zijn maakt je dik, maar adopteren net zo goed!”

Nadat ook de onderzoeken van de raad van kinderbescherming goedgekeurd waren, mochten Merith en Martijn officieel contact zoeken met een adoptiebureau. Ook hier volgde weer een hele bureaucratische procedure van intakegesprekken en het aanleveren van documenten, zoals een fotoboek. In 2018 ging het dossier van Martijn en Merith officieel naar Taiwan, het land waar hun toekomstige kindje vandaan zal komen. Nu is het wachten op een match. Merith vertelt: “Soms ben je je er heel erg bewust van dat je elk moment gebeld kunt worden dat je je kindje mag komen halen. Maar je zet dit gevoel wel ‘uit’. Het is niet goed voor je om dat constante gevoel van paraatheid te laten overheersen”.

Ik ben enorm dankbaar dat Merith dit bijzondere verhaal met mij wilde delen. Ze is een heerlijke, warme, hartelijke en positieve vrouw. Haar verlangen naar een kindje is voelbaar en ook hun verdriet doet ze niet af als niets. Het mag er zijn en samen geven Merith en Martijn dit een plekje. Maar het is wel duidelijk dat het stel positiviteit verkiest en hun onvoorwaardelijke vertrouwen op God stelt. Voor mij was het heel leerzaam en bijzonder om dit verhaal te mogen horen en op te schrijven.

Liefs, Mariëlle